|
Czechy - Gospoda pełna humoru: zobacz ofertę
Czechy to nie tylko piwo, knedliki, Karel Gott i dobry wojak Szwejk. Państwo to jest jedną z najbliższych nam krain o niezwykłych walorach zabytkowych i przyrodniczych. To kraj z bogatą historią, ciekawą przyrodą; kraj rozbrzmiewający śpiewem i muzyką, ujmujący gościnnością i humorem mieszkańców. Doskonała literatura, film i muzyka to również czeskie specjalności, wszak Czechy są ojczyzną Hrabala, Formana i Smetany.
Dwanaście miejsc wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, na czele z Pragą, Ceskim Krumlovem i Kutną Horą, stanowi najlepszą wizytówkę kulturowa i architektoniczna kraju. Ale prawdziwym zaskoczeniem są zakątki położone poza utartymi szlakami: górskie wioski, kolorowe miasteczka, winnice Moraw Południowych lub skalne miasta Broumovska.
|
» Charakterystyka geograficzna
Większość obszaru Czech stanowią
wyżyny - 72% kraju leży na wysokości
300-800 m, poniżej 300 m
n.p.m. - 24%, a powyżej 800 m n.p.m.
- 4%. By spojrzeć na okolicę z najwyżej
położonego miejsca, trzeba się
wdrapać na Śnieżkę w Karkonoszach
(1602 m n.p.m.), zaś najniżej położony
punkt na wysokości 117 m n.p.m. znajduje
się w dolinie Łaby, w Hřensku, na
granicy z Niemcami.
Umiarkowana strefa klimatyczna
wpływa na łagodny przebieg zarówno
zimy, jak i lata. Czechy znajdują
się w obrębie klimatu umiarkowanego
ciepłego.
Średnia temperatura wynosi w zimie
(styczeń) -2°C, w górach ok. -8°C,
choć zdarzało się nawet -40°C (w Czeskich
Budziejowicach), a latem (lipiec)
18°C, w górach ok. 10°C (maksymalnie
termometry wskazały 38°C).
A kiedy należy się wybrać do Czech,
by trafić na ładną pogodę? Dni pogodnych wypada 35-45 rocznie, lepsze
pod tym względem są Morawy (południowa
ich część), bo tam jest ich 50-60 rocznie. Najbardziej pogodne miesiące
to marzec, sierpień i wrzesień.
Należy unikać miesięcy zimowych (od
listopada do marca), bo wtedy wypada
najwięcej dni pochmurnych, których
w ciągu roku jest 140-160. Na Morawach również rzadziej pada - ok. 130
dni w roku, podczas gdy w Czechach
150-180 dni. |
|
» Kuchnia
Czeska kuchnia różni się od naszej
pod wieloma względami. Warto
jej spróbować, by poszerzyć sobie
kulinarne horyzonty i być może odnaleźć
smak, za którym będzie się tęsknić
i który ponownie skieruje nas na
czeskie szlaki. Poza tym w tamtejszych
hospodach jedzenie oferowane jest w tak przystępnych cenach, że dużym błędem byłoby zabieranie ze sobą
zapasów z kraju, a korzystanie z sieci
fast foodów to wręcz grzech, przecież
kuchnia jest nierozerwalnie związana
z kulturą każdego narodu.
Jeśli zgłodniejemy w trakcie zwiedzania,
można chwilowo zapełnić żołądek
czeską wersją hot doga, czyli
párkiem v rohlíku. Nie należy jednak zwlekać, tylko szybko znaleźć jakąś przytulną restaurację lub hospodę, by
spożyć najważniejszy w ciągu dnia posiłek.
Każdy porządny obiad powinno
zacząć się od zupy. Tu nie obejdzie się
bez zupy czosnkowej (česnečka, česneková polévka) lub przyrządzanych
w nieco inny niż u nas sposób flaczków
(drštková polévka). Czesi jedzą
także zupę cebulową (cibulačka), pomidorową
(rajská polévka) i wiele innych,
które jednak różnią się w smaku
od tych, do których jesteśmy przyzwyczajeni.
Teraz możemy przystąpić do spożycia
drugiego dania. Z potraw mięsnych
godna polecenia jest polędwica
w śmietanie (svíčková na smetaně),
w niektórych lokalach podawana po
prostu ze śmietaną w sprayu na wierzchu.
Myląca jest nazwa innego dania
- moravský vrabec, czyli morawski
wróbel, bo Czesi wcale nie jedzą
mięsa z tego ptaszka, a najzwyczajniejszą
w świecie wieprzowinę, przyrządzoną
w odpowiedni sposób. Na
różne sposoby podawany jest gulasz
(guláš), który z węgierskim pierwowzorem
ma już niewiele wspólnego.
Inne charakterystyczne danie to tzw.
vepřo-knedlo-zelo, czyli po rozszyfrowaniu:
wieprzowina z knedlikami i kapustą.
I tu docieramy do sedna sprawy,
czyli knedlików. Do Czech przybyły
z Niemiec, jednak tak mocno wrosły w czeską kuchnię, że dziś są kojarzone raczej z tym krajem. Jako dodatek
do mięs występują w dwóch podstawowych
rodzajach: bułczane (houskové
knedlíky) i ziemniaczane (bramborové
knedlíky). Oprócz tego mogą być
również podawane na słodko z owocami,
oblane śmietaną (ovocné knedlíky).
Dla głodomorów przygotowana
jest najczęściej dużych rozmiarów golonka
(pečené koleno). Jeśli ktoś z różnych względów nie ma ochoty spożywać
mięsa, powinien sobie zamówić
smażony ser (smažený sýr) - gruby plaster żółtego sera w panierce, smażony
na oleju. Ta wersja jest podstawową,
często w karcie dań występują
jeszcze inne - np. smažený hermelín,
gdzie miejsce żółtego sera zajmuje ser
pleśniowy, lub coś dla mięsożerców -
pastýřský sýr, gdzie obok sera znajduje
się jeszcze plasterek szynki. I potrawy
typowo warzywne: smażony kalafior
(smažený květák) i smażone pieczarki
(smažené žampiony), również panierowane.
Do tych dań najlepiej zamówić
frytki (hranolky) bądź krokiety ziemniaczane
(bramborové krokety).
Aby przedłużyć tę błogość, trzeba
jeszcze skonsumować deser. Typowo
czeskie ciastko o dość makabrycznej
nazwie rakvička, czyli trumienka,
to nic specjalnego. O wiele lepsze są
przyrządzane na różne sposoby naleśniki
(palačinky) lub rolady (zavíny). Do
tego najlepiej zamówić kawę i już można
delektować się słodkościami.
Polecamy:
Kwatery Prywatne |
